Kendimize Söylediklerimizi Duyuyor muyuz?
Bir arkadaşımız bizimle böyle konuşsaydı, yanında kalır mıydık?
Gün içinde başkalarının bize söylediklerini hatırlarız. Bizi kıran bir cümleyi, duyduğumuz bir eleştiriyi, yıllar önce söylenmiş bir sözü…
Peki ya kendimize söylediklerimizi?
"Yine yetişemedin."
"Yine yanlış yaptın."
"Sen zaten bunu beceremezsin."
"Neden hep böylesin?"
Bazen bu cümleleri kendimize o kadar sık söylüyoruz ki, artık onları söylediğimizi bile fark etmiyoruz. Zamanla içimizden geçen bu düşünceleri sorgulamadan kabul ediyor, hatta onları kendimizle ilgili bir gerçeğin ifadesi sanabiliyoruz.
Oysa bir an durup düşünelim.
Bir arkadaşımız yanımızda olsa ve gün boyunca bize böyle konuşsa…
"Hiçbir şeye yetişemiyorsun."
"Yine aynı döngünün içindesin."
"Yine yanlış yaptın."
"Neden hep böylesin?"
Onunla vakit geçirmek ister miydik?
Muhtemelen hayır.
Peki, kendimize her gün aynı cümleleri söylediğimizi fark ediyor muyuz?
Bizi en çok yoran şey yalnızca yaşadıklarımız değildir. Belki de bizi esas yoran şey kendimize karşı olan yargılarımızdır.
İnsan, gün içinde kendisine söylediği cümleleri zamanla içselleştirir. Bir süre sonra "Yetişemiyorum." demek yalnızca o gün yaşanan bir durumu anlatmaz; kendimizle ilgili bir inanca dönüşebilir. Ve zihnimizde bıkmadan döndürdüğümüz düşüncelerin hayatımıza sirayet etmesi kaçınılmaz olur.
"Yeterli değilim."
"Ben zaten yapamam."
"Ben hep böyleyim."
Bu cümlelerle, kendimizi kendi düşüncelerimizin içine sıkıştırıyoruz.
Oysa hayatımızda değişmesini istediğimiz pek çok şey için dışarıya bakarken, bazen en yakınımızdaki sese kulak vermeyi unutuyoruz: Kendi sesimize.
Kendimize nasıl konuştuğumuza…
Kendimizle ilgili hangi düşünceleri tekrar tekrar beslediğimize…
Belki de zamanla kök inançlarımıza dönüşen o cümlelere…
Çünkü kendimizle nasıl konuştuğumuz, kendimizle nasıl bir ilişki kurduğumuzu da gösterir.
Kendimize sürekli hata yaptığımızı söylüyorsak, kendimizi yalnızca hatalarımız üzerinden görmeye başlayabiliriz.
Yeterince iyi olmadığımızı tekrar ediyorsak, yaptıklarımız ne kadar güzel olursa olsun içimizde bir eksiklik hissi taşıyabiliriz.
Peki, kendimizle konuşma biçimimizi değiştirmek ne demek?
Kendimizi kandırmak ya da her şeyi olumlu düşünmeye zorlamak mı?
Hayır..
Belki sadece kendimize karşı daha adil olmayı öğrenmek…
Bugün değiştirmemiz gereken ilk şey hayatımız olmayabilir.
Belki de önce kendimize söylediğimiz cümlelere bakmamız gerekiyor.
Bizi kısıtlayan, küçülten ve olduğumuzdan daha yetersiz hissettiren o cümlelere…
Belki bugün yalnızca bir tanesini fark ederek başlayabiliriz.
Ve sonra kendimize şu soruyu sorabiliriz:
"Bunu sevdiğim bir arkadaşıma söyler miydim?"
Eğer cevabımız hayırsa…
Belki o cümleyi kendimize söylemenin başka bir yolunu bulabiliriz.
Çünkü kendimizle kurduğumuz ilişki, hayatımızın en uzun ilişkisidir.
Ve belki de kendimize biraz daha iyi davranmayı öğrenmek, kendimiz için yapabileceğimiz en önemli değişimlerden biridir.
Dur, nefes al ve kendi ritmini hatırla.
